Wtorkowe Charakteryzacje #005: Hobby/Pasje/Zainteresowania!

Jedne postacie mają silne obsesje na jakimś punkcie i jest to oczywiste, bo nie mówią o niczym innym, ale większość ludzi i postaci rzadko ogłasza każdej nowo spotkanej osobie, co ich kręci. Warto takie rzeczy wiedzieć o swoich postaciach, przede wszystkim dlatego, że potem możemy to ładnie połączyć ze zdolnościami/wiedzą naszego bohatera.

Przykładowo załóżmy, że opisujemy grupkę bohaterów radzących sobie lepiej lub gorzej podczas apokalipsy zombie. Przemierzają jakąś tajną bazę i na ścianie znajdują napis, dajmy na to, po niemiecku. Musisz wiedzieć, kto ten napis zrozumie i dlaczego. Oczywiście, twoja bohaterka Kasia może nagle go przeczytać, dukając ciężko i zgadując część słów, bo miała niemiecki w liceum i coś tam pamięta. Ale równie dobrze Anka może mówić perfekcyjnie po niemiecku, bo jej ojciec jest Niemcem. A może Zuźka mówi w sześciu językach, bo nauka języków obcych to jej pasja.

W zależności od tego jak duży to ma wpływ na akcję wcześniejszą i jak ważne jest to dla postaci, musisz się orientować czy to nie powinno zostać wspomniane wcześniej.

Pewnie, jeśli wcześniej nie było ku temu okazji czy potrzeby, to Kasia pewnie nie opisywała swoich zmagań z językiem niemieckim w liceum. Podejrzewam, że podczas apokalipsy zombie miała większe problemy. Może i mogła o tym wspomnieć, kiedy wszyscy leżeli plackiem w jakimś bunkrze i czekali na świt i gadali o szkole, znienawidzonych nauczycielach i dawnych troskach, ale jeśli takiej okazji nie było i nikt o zdolnościach Kasi nic nie wie, to nie jest to specjalnie dziwne.

W wypadku Anki sytuacja już wymaga troszkę więcej wyjaśnienia zwłaszcza, jeśli Anka dała się wcześniej wciągnąć w rozmowę o rodzinie. Jeśli tematu ojca unika jak ognia i ma ku temu powód, to wciąż może swoją znajomością niemieckiego zaskoczyć. Dajmy jej jednak ten powód, nie musimy nawet się w niego zagłębiać, ale pokażmy, że Anka nie mówi o rodzinie w sposób chętny i radosny. 

Chodzi tutaj o to, żeby nie wyglądało to tak, że nagle stwarzamy tego ojca Niemca, żeby sobie jakoś poradzić z tym niemieckim napisem. Nie wystarczy sprawdzić, czy wcześniej nie napisaliśmy nic o tym, że jej ojciec jest innej narodowości. Jeśli Anka radośnie i wylewnie opowiadała o swojej rodzinie, zwłaszcza właśnie o ojcu, jeśli mówiła o odwiedzaniu babć, wyjazdach do dalszych krewnych itd. itp., ale nigdy nie wspomniała o tym, że od ojca nauczyła się niemieckiego, że ojciec z Niemiec pochodzi, że ma tam rodzinę - to wydaje się trochę dziwne i właśnie sprawia takie wrażenie, jakbyśmy te niemieckie odgałęzienia drzewa genealogicznego Anki dorobili jej w ciągu tego jednego paragrafu o tłumaczeniach. 

Zastanów się, czy po tym ile Anka mówi o sobie, jakich tematów unika, jak często mówi o swoich umiejętnościach - przydatnych lub nie - powinniśmy wiedzieć, że ma ojca Niemca, który nauczył ją mówić po niemiecku, czy też nie. Jeśli ledwo się odzywa i nie mówi nikomu o niczym - dziwne by było, żebyśmy wiedzieli. Jeśli mówi wszystkim o wszystkim i każdy zna jej dawne przygody i opowieści o jej rodzinie i znajomych - dziwne by było, żebyśmy nie wiedzieli. Jeśli te zdolności językowe wymyślisz w ostatniej chwili, podczas edycji po prostu upewnij się, że były jakoś zasygnalizowane lub był dobry powód, żeby nie sygnalizować ich wcale.

Podobnie sytuacja wygląda w wypadku Zuźki, tylko musisz upilnować faktów dotyczących sześciu języków. Nie pisz na przykład wcześniej sceny podczas której wszyscy usiłują odgadnąć, co jest w jakiejś puszce, ale nie rozumieją żadnego z napisów. Szansa jest, że Zuźka by się doczytała lub choćby domyśliła.

Tu się pojawia kolejna kwestia: konsekwencje ich pasji. (To zabrzmiało dziwnie dramatycznie jak tytuł jakiegoś romansidła, no nie?)

To, że Zuźka zna sześć języków nie oznacza tylko, że zna sześć języków. Oznacza to też, że ma zacięcie do uczenia się języków. (Usłyszawszy nowy dialekt/język szybciej zacznie się w nim orientować.) Może wyciągać wnioski z tego, co już wie. (Widząc napis w języku, którego nie zna, jeśli zna języki choćby zbliżone - będzie się już domyślać jego treści. Np. Może nie znać łaciny, ale między francuskim, włoskim i angielskim ma szanse odgadnąć chociaż część tekstu.) Jeśli zna sześć języków na poziomie co najmniej dobrym, to za pewne z kilku innych zna pewnie choćby część, a jakiegoś nowego się już uczy. Bardzo prawdopodobne, że jest też słuchowcem. Niezbyt dalekim byłoby przypuszczenie, że lubi podróżować lub ma jakieś inne zainteresowania, które pozwalają jej używać języków, które zna, dzięki czemu wiedza na ich temat nie zanika. Prędzej rozwiąże zagadkę zbudowaną wokół gry słów niż wokół logiki czy matematycznego problemu. Dzięki zdolnościom lingwistycznym może pracować w konkretnym miejscu i dzięki temu mieć kolejne informacje/talenty/możliwości.

Jedno hobby rzadko pozostaje zamknięte samo w sobie, jeśli człowiek w nie głęboko wsiąknie. Zdobywając informacje na ten temat, zdobywamy ich więcej na tematy pokrewne. (Ucząc się języka uczymy się też trochę o kulturze danego państwa. Posiadając akwarium z rybkami słodkowodnymi, mamy też blade pojęcie o innych. Fascynat odnawiania starych samochodów może się znać na ogólnej budowie maszyn i silników spalinowych.) Rozwijając dane zdolności, rozwijamy też te im towarzyszące. Mając predyspozycje do pewnych zajęć, mamy pewne zdolności, które są bardziej uniwersalne. (Np. Miłośnik pływania wytrenował mięśnie przydatne też do innych sytuacji, mistrz decoupage'u ma dalece rozwinięte zdolności manualne, rysownik/malarz/itd. generalnie lepiej odróżnia poszczególne kolory i odcienie.)

Warto wiedzieć czym nasza postać się interesuje, żeby potem móc jej wiedzę/zdolności/predyspozycje sprytnie wykorzystać i unikać pustych informacji w stylu Ala jest dobra w jeździe konnej, bo jest. Krótką informacją utwierdzamy pewne fakty w danej historii, dajemy im ciągłość i zapewniamy połączenie tego, co się dzieje w naszej fabule z życiem naszych bohaterów przed rozpoczęciem opowieści.

Poniedziałkowe Początki #005

Jednym z popularnych zabiegów fabularnych jest rozpoczęcie opowieści od scen końcowych. (Przykładem niech będzie tu choćby film Fight Club, który rozpoczyna się sceną z finałowej konfrontacji Narratora z Tylerem Durdenem.)

Takie rozwiązanie ma swoje plusy, przede wszystkim wciągasz odbiorcę w sedno fabuły zanim zdążysz go znudzić wprowadzeniem. Poza tym rozpoczęcie w ten sposób może pomóc tym z nas, którzy nigdy nie wiedzą jak zacząć, ale mają zaplanowany dalszy ciąg i zakończenie.

Zadanie na dziś: spróbuj tak właśnie rozpocząć, zacząć swoją fabułę od opisu fragmentu zakończenia. Twój bohater wyrusza na poszukiwania czegoś? Zacznij od sceny, kiedy to znajduje. Twój bohater jest boleśnie przeciętną osobą, która w trakcie fabuły wpada w tarapaty, które wciągają ją tak dalece, że aż trudno w to uwierzyć? Zacznij od opisywania dramatycznej sceny końcowej, a potem przeskocz do początku. Kontrast będzie dużo bardziej widoczny.

Przy używaniu tego typu zagrania musisz przede wszystkim uważać, żeby nie powiedzieć za dużo i ilościowo, i merytorycznie.

- Ilościowo: Jeśli twój początek będzie trwał i trwał, opisując wydarzenia finałowe, np. tak jak w drugim podanym przykładzie, opisujesz swoją postać, w tarapatach, w środku dramatycznej sytuacji, i zaczynasz drobiazgowo opisywać pościg policyjny, w którym bierze udział, gdzie zmierza, co ma zamiar zrobić, itd. Sprawa się rozwleka i zarówno tobie jak i odbiorcom jest dziwnie wrócić do wydarzeń wcześniejszych. Pamiętaj, że to ma być zagranie wciągające czytelnika, ale wciąż mało mu mówiące. Owszem, rozpoczynasz wydarzeniami finałowymi, ale to jest wciąż początek, a nie zakończenie.

Jeśli wymknęło ci się to spod kontroli albo tnij boleśnie i wróć do początków, albo pogódź się z tym, że tę historię lepiej ci się opowiada od tego momentu i daruj sobie powroty, po prostu zacznij w samym środku akcji.

- Merytorycznie: Tak jak wspomniałam wcześniej - nie możesz zdradzić za dużo. Jeśli zdradzisz całą pointę opowieści, musisz mieć ku temu naprawdę dobry powód. Na przykład w zasugerowanej fabule o odnajdywaniu czegoś, standardowo w takim zabiegu opisalibyśmy bohatera tuż na przykład przed otworzeniem skrzyni, w której ma być to, czego poszukuje. Wtedy wciągasz trochę odbiorcę, ale tak na prawdę nie wiele mu mówisz, bo w tej skrzyni równie dobrze może być cel poszukiwań, co i coś kompletnie innego. 

Jeżeli chcesz stworzyć opowieść o znajdywaniu jakiegoś artefaktu, a na początku napiszesz, że zostaje znaleziony w skrzyni, w zamku takim i takim, i jeszcze opisujesz dokładnie, że owszem został znaleziony, tak jak to było planowane, to o czym niby będzie cała reszta fabuły? Niby da się ją wciąż pociągnąć, pewnie, ale wielu czytelników może stracić zainteresowanie. Wygadywania się, co do finału na samym początku trzeba używać bardzo ostrożnie. Można, oczywiście, ale fajnie, żeby nam to coś faktycznie dawało. Np. Możesz zacząć od opisu otwierania skrzyni i tego, że okazuje się, że w środku nic nie ma. Kompletny zawód. A potem opisać fabułę przygód i nadziei głównego bohatera w taki sposób, żeby czytelnicy cały czas byli rozdarci między radosnym podekscytowaniem przygodami i pełną świadomością, że wyprawa zakończy się fiaskiem. Można to zrobić ciekawie, ale musi to być bardzo dobrze zaplanowane i wykonane.

Powodzenia!

Niedzielny Relaksik #004

My Noise to stronka dla tych, którym nie odpowiada muzyka, kiedy piszą, kiedy się relaksują, ale którzy mimo wszystko nie chcą ciszy. Na tej stronie można wyszukać dźwięki palącego się drewna w kominku, ustawić sobie dowolnie odgłosy lasu czy zbudować odpowiednią, deszczową i nieprzyjazną atmosferę, żeby łatwiej opisać mroczne historie, kiedy za oknem środek lata.

Świetne tło praktycznie do wszystkiego. Miłego słuchania.

Sobotnie Gierki #004: Jak cię widzą tak cię piszą.

Czasem nam się zdarza opisywać naszą postać zbyt dokładnie. Wszyscy znamy te sceny, gdy nagle Lestat (czy ktokolwiek inny) staje przed lustrem i przez kilka kolejnych akapitów opisuje jak to on wygląda dzisiaj i w ogóle. Nie żeby w tym było coś mało naturalnego.

Dzisiaj wasze zadanie polega właśnie na takim dokładnym opisie, ale jest haczyk. Nie opisujcie bohatera swoimi oczami ani tym bardziej oczami opisywanego bohatera. Waszym zadaniem jest stworzenie dwóch różnych opisów z punktu widzenia dwóch różnych postaci. Dla urozmaicenia możecie wybrać postaci o skrajnie różnej opinii o bohaterze, kogoś w nim zakochanego i kogoś, kto najchętniej by go udusił gołymi rękoma i zakopał w ogródku. Zwróćcie uwagę na to jak różne osoby, różnie widzą waszą postać.

Rzeczy, na które warto zwrócić uwagę:

- Kim jest osoba opisująca? Jeśli jest lekarzem, szybciej dojrzy jakieś zmiany chorobowe. Jeśli jest astrologiem, to może stwierdzić, że "wygląda jak typowy Strzelec". Jeśli zajmuje się sportem to zwróci uwagę na formę w jakiej jest opisywana postać.

- Porównanie między osobą opisującą a opisywaną. Osoba mająca 1,92 cm wzrostu opisze osobę wzrostu 1,76 cm maksymalnie jako "średniego wzrostu", może "Całkiem wysoka", najpewniej: "niższa ode mnie". Osoba wzrostu 1,63 cm w kapeluszu, prawdopodobnie oceni wspomnianą postać jako wysoką. Lubimy myśleć, że jesteśmy obiektywni, ale nie jesteśmy.

- Jaki stosunek do osoby opisywanej ma opisujący? Jeśli wydaje mu się atrakcyjna - skupi się przede wszystkim na tych cechach, które przyciągają uwagę. Jeśli darzy ją ciepłymi uczuciami, podkreśli bardziej jej zalety. Nawet opisując wady, zrobi to w sposób subtelniejszy. Osoba nastawiona wrogo chętnie wytknie wszystkie niepochlebne detale.

 

Piątkowe Pomoce #004: Słowomierze!

Czasem jedyne, czego nam potrzeba to dobry słowomierz. Żeby po prostu widzieć na własne oczy jak wiele napisaliśmy i jak wiele nam wciąż zostało. Tutaj macie kilka opcji:

• Progress Meter
• NaNoWriMo Progress Bar 
• Svencjaliv Wordmeter 
• Writertopia Wordmeter

Czwartkowe Inspiracje Obrazkowe #004

Środowe Inspiracje Słowne #004

 

Czy uchylę zasłony, za którą się kryją sceny z miodowych miesięcy? Muszę, ale opowiem rzecz tak sucho i nudno, że nikt się nie zgorszy.

Karol Irzykowski – Pałuba. 

Wtorkowe Charakteryzacje #004: Religia!

 

To jaką religię wyznajemy, w jakiej zostaliśmy wychowani, ma niesamowity wpływ na nasze zachowania, powiedzenia, odruchy. Owszem, możemy sobie pomyśleć, że mamy wielu znajomych, których wyznań nie jesteśmy świadomi. Zastanówcie się jednak, kiedy spotykacie kogoś nowego, z kompletnie wam nieznanego środowiska, może jesteście na tyle fair, żeby nic nie zakładać, ale jednak w jakimś tam stopniu wiecie, że znając Polaków, to albo ateista, albo katolik. (Albo: wierzący niepraktykujący. Zauważcie jak często to określenie pada wśród polskiego społeczeństwa, a jak rzadko ktoś uważa za konieczne dodanie uściślenia w co wierzący.)

Oczywiście, nie twierdzę, że wszyscy w Polsce zostali wychowani w wierze katolickiej, ale zdajemy sobie chyba sprawę, że to na nią jest największe parcie społeczne, chociażby z tego prostego względu, że wciąż jest w szkołach i trudno nie zauważyć jak nagle 90% dzieci z klasy idzie do komunii. (Albo i więcej.) Z samego tego powodu, choćbyśmy byli kompletnie odmiennego wyznania i nasza rodzina także, to mamy dużo większe pojęcie o pierwszej komunii niż ktoś z kraju, w którym ta religia jest mniej popularna.

Warto o tym pamiętać, bo tworząc postacie, jeśli już zwracamy uwagę na religię to często dlatego, że ktoś jest bardzo głęboko wierzący lub bardzo głośno rozpowiadający swój ateizm. I oczywiście takie postacie nie są w niczym niewiarygodne, dobrze wiemy, że tacy ludzie też się trafiają. Ja chcę jednak zwrócić uwagę na to, że warto wiedzieć w jaki sposób nasz bohater obcował z religią w ciągu swojego życia, nawet jeśli nie będzie to specjalnie ważny wątek, a nasz bohater nie przedstawia żadnej z opcji skrajnych na skali wiary.

Poniedziałkowe Początki #004

Wiadomo, że pisarza ocenia się nie po tym jak zaczął, ale jak skończył, jakoś jednak zacząć trzeba. Dzisiaj proponuję od tego zdania:

Bez względu na to jak bardzo tego chciała, teraz było już za późno, żeby zawrócić.

Niedzielny relaksik #003: Muzyka Do Pisania.

 

Czasem jedyne, czego potrzeba do pisania, to odpowiedni podkład muzyczny. To jedna ze składanek stworzona właśnie w takim celu. (Autorstwa mudkippy.) Kliknijcie TUTAJ, aby odtworzyć.

Sobotnie Gierki #003: Bingo!

Karty bingo zachęcające do pisania polegają na tym, że posiadasz kartę z daną ilością promptów/tropów i usiłujesz napisać jak najwięcej z nich. Najlepiej wypełniając pełną linię poziomą lub pionową (jak to w bingo). Niektóre konkursy/wyzwania tego typu zakładają też wypełnienie wszystkich promptów. Ja okazjonalnie będę się z wami dzielić linkami do różnych pomocnych w tworzeniu takich kart stron, ale też czasem w sobotę - jak dzisiaj - będę wam wrzucać tego typu karty bingo, z których możecie dowolnie korzystać.

Bingo na dziś:

Piątkowe Pomoce #003: TV Tropes!

TV Tropes to strona, którą wam świadomie polecam w piątek, ponieważ tam się wchodzi po jedną rzecz, a wychodzi cztery godziny później z zupełnie nowym spojrzeniem na ukochany serial.

Ogólnie stronka (oczywiście w języku angielskim) zbiera i opisuje różne tropy powtarzające się w serialach, filmach i innych rodzajach opowieści. Jest ona o tyle zabawna, że można faktycznie przyjrzeć się pewnym powtarzającym się sposobom na rozpisanie fabuły/postaci, także takim, na które się wcześniej nie zwróciło uwagi. Dużo też w tym zabawy i szybko przeskakuje się od tematu do tematu, a godzinki spędzone na stronie lecą. (Polecam zwłaszcza dział z przesadnymi streszczeniami!)

Jako inspirację polecam opcję wyboru losowego artykułu/tropu (przycisk u góry strony): napiszcie coś podążającego za tym tropem, napiszcie coś dokładnie odwrotnego, napiszcie coś, co podąża za tropem w całkowicie przewrotny sposób. I nie zmarnujcie całego weekendu na stronie. ;)

Czwartkowe Inspiracje Obrazkowe #003

Angelarium (Uriel Fire) by Peter Mohrbacher

Środowe Inspiracje Słowne #003

Panie Borowski, bój się pan Boga, jeszcze żaden mężczyzna nie topił się z niezdecydowania!

Wacław Berent – Próchno

Wtorkowe Charakteryzacje #003: Wady

Jednym z najmniej wygodnych pytań podczas rozmów o pracę jest to o nasze wady. Po części dlatego, że nie chcemy o sobie mówić źle, głównie dlatego, że usiłujemy wymyślić taką wadę, która coś by naszemu potencjalnemu pracodawcy dawała. (Bo może wtedy nas zatrudni.) Generalnie odpowiadanie jakąś wymówką w stylu "Jestem zbyt perfekcyjny" jest tandetne i żałosne, bo wszyscy wiemy, że każdy ma wady, a udawanie, że jest inaczej tylko sprawia, że wszyscy zastanawiają się, co ukrywasz. (A twój przyszły-niedoszły pracodawca wywraca oczami.)

Z postaciami bywa podobnie. Wiemy, że mówi w trzech językach i lubi gotować, ale zapominamy, że leniwa z niego bestia, która zrobi wszystko, żeby nie musieć żadnych ze swoich czterech liter ruszać. Lub, co gorsza, piszemy, że jest leniwą bestią, a potem radośnie opisujemy jak to z własnej, niczym nie pobudzonej inicjatywy postanowił zacząć codziennie biegać i dobrze mu z tym. Ja nie mówię, że leniwi ludzie nie biegają, ale nie bez żadnego wyjaśnienia i z radością witając opcję wcześniejszego wstawania na rzecz dodatkowego wysiłku fizycznego. (Noż proszę.)

W każdym razie, pogódź się z tym: twój bohater ma wady. Aby go poznać trochę lepiej odpowiedz sobie na kilka pytań dotyczących wad twojej postaci:

- Jakie wady ma twoja postać?

- Co ona uważa za swoje największe przywary?

- Co tak naprawdę w niej wkurza innych?

- Co ciebie najbardziej wkurza w tej postaci i jej zachowaniu?

- Jak jej wady wpływają na jej życie? Co jej ułatwiają, a co utrudniają?

Poniedziałkowe Początki #003

 "Nigdy nie sądziła, że byłaby do tego zdolna... A jednak."

Niedzielny Relaksik #002

Sobotnie Gierki #002: Psychotesty! I inne quizy.

Czy kiedyś w napadzie nudy albo ciągnąc za facebookowym linkiem odpowiadałaś na liczne pytania, żeby dowiedzieć się, którym smurfem jesteś? I albo czułaś się usatysfakcjonowana, że tak, oczywiście, że jesteś Ważniakiem! Albo miałaś ochotę zwołać pół świata - w tym autorów testu - i wytłumaczyć dobitnie, że nie, oczywiście, że nie jesteś Ważniakiem! Przecież to chyba oczywiste, że jesteś Osiłkiem, noż proszę!

Khem, tak, wszyscy tak mamy. A teraz wybierz sobie jakiś test (Same Quizy, Quizol, BuzzFeed i odpowiedz jako twój bohater. Zgadzasz się z wynikiem? A może z opisem wyniku? Co pasuje, a co nie? Baw się. :)

PS. Ja jestem Marudą. Nie cierpię Marudy.

Piątkowe Pomoce #002: Strony Do Pisania

Final Deadline jest jedną ze stronek zmuszających do pisania. Cała zabawa polega na tym, że w taskmasterze ustawiacie sobie jak długo chcecie pisać oraz jak długo możecie nie klikać bez konsekwencji. Gdy już to zrobicie program zaczyna działać i musicie pisać aż wyznaczony czas się skończy. Jeżeli przerwiecie na dłużej niż sobie obiecaliście, zostaniecie nieprzyjemnie potraktowani wyciem z głośników i podświetlanym na czerwono ekranem.

(Ogólnie nie polecam osobom, które nie tolerują takich gwałtownych bodźców lub mają problemy z migającymi ekranami, itd.)

Podstawowym plusem tego typu pomocy jest to, że jesteś zmuszony pisać i nie skupiać się za bardzo nad edycją. Oczywiście, nie jest to problem, który dotyka wszystkich piszących, ale wielu z nas utyka w pisaniu, bo każde słowo brzmi źle, bo to zdanie powinno być lepsze, bo natychmiast muszę sprawdzić ten jeden drobny szczegół, od którego nie zależy nic poza tym jakiego przymiotnika teraz użyję. Programy takie jak Final Deadline ułatwiają przerzucenie wszystkich tych problemów zdecydowanie na etap edycji, a nie pisania. Dzięki temu przełamujesz się i piszesz, a potem masz całkiem sporo napisanych słów, w których już coś można rzeźbić.

Final Deadline wyróżnia się wśród innych stron tego typu - i dlatego ją polecam - ponieważ jest wyjątkowo prosta w obsłudze i nie spędza się więcej czasu na ustawianiu bajerów niż pisaniu. W dodatku wciąż jest całkowicie darmowa, co było akurat powodem, dla którego po raz pierwszy ją wypróbowałam, kiedy kilka innych stron, które mi pomagały w pisaniu zamieniły się w płatne.

Jedynym minusem może być fakt, że strona jest w języku angielskim oraz to, że konsekwencji nie pisania przez zbyt długo nie zawsze da się wyłączyć. Generalnie, kiedy ekran zaczyna migać na czerwono lepiej zacząć pisać jak najszybciej. ;)

Jeśli chcecie spróbować, to polecam na początek ustawić sobie jakiś krótki czas pisania, żeby po prostu sprawdzić jak wam to odpowiada. Ogólnie dla mnie sugerowane 20 minut jest trochę za krótkie i ustawiam sobie 25-30, bo przy 20 zawsze się łapię na tym, że dopiero, co się porządnie wkręciłam. (Oczywiście można kontynuować pisanie po tym jak czas minie, o to się nie martwcie. Ale wtedy już nie ma żadnych konsekwencji za pauzowanie, więc to nie do końca to samo.) Dajcie znać jak wam się  Final Deadline podoba i czy macie inne, podobne, których może wolicie używać.

Czwartkowe Inspiracje Obrazkowe #002

The Favorite by Omar Rayyan

 Obraz wyraża więcej niż tysiąc słów, ale opisuje jedynie jedną chwilę. W tysiącu słów można opisać nie tylko lata do tej chwili prowadzące, ale też te, które po niej nastąpią.

Środowe Inspiracje Słowne #002

 

"MASKA 3:
Wiem, iż w tobie nienawiść jest.

KONRAD:
Nie mów ze współczuciem. Jestem z mojej nienawiści dumny."

Stanisław Wyspiański "Wyzwolenie"

    Środowe inspiracje słowne czy cytaty nie są w zamierzeniu moim tu, aby je wykorzystywać w całości, bezpośrednio jako część opowieści. Mają raczej nasunąć pewne uczucia, sytuacje, potencjalne rozwiązania. Powodzenia!

Wtorkowe Charakteryzacje #002: Sieć Znajomych

Pomijając bardzo specyficzne opowieści, postacie generalnie nie istnieją nigdy w towarzyskiej próżni. Nawet jeśli opisujesz losy swojego bohatera na bezludnej wyspie, to skądś on się tam wziął, o kimś pamięta, za kimś tęskni, ktoś go szuka. Czasem w ferworze pisania o tym zapominamy, ale nawet jeśli mają się oni nie pojawić, dobrze jest wiedzieć z kim się nasz bohater trzyma.

Siatka znajomych to nic innego niż rozrysowanie sobie tego wszystkiego. Mniej więcej po środku pustej kartki (nowego rysunku w paincie, jak kto woli, są nawet do tego specjalne strony, jeśli sprawa robi się bardziej zawiła, ale z żadnej z nich jeszcze nie korzystałam, więc chwilowo nie będę nic polecać): wypisujemy najpierw jedną postać, od niej odprowadzamy kilka strzałek do osób,  którymi jest związana. Od nich, jeżeli chcemy, kolejnych kilka.

Ja przede wszystkim używałam takich sieci, żeby zapamiętać znajomych i relacje z innymi ważnymi postaciami. Wiadomo, rodzinę jakoś łatwiej po prostu wypisać sobie w tabelce. Starałam się też nie zaznaczać wszystkich, których zna mój główny bohater. Np. Bohater A zna Postać B i Postać C, ale Postać C jest generalnie przyjacielem Postaci B, a Bohater A zna ją przede wszystkim przez Postać B. Wtedy dopisuję postać C do strzałki obok Postaci B, żeby wiedzieć jak to się potoczyło. Można też używać innych kolorów dla postaci, które główny bohater zna, pozna i nigdy nie będzie miał kontaktu z. Lub wielkością czcionki sugerować sobie jak dużo miejsca w opowieści będzie dana postać miała. Im więcej opcji tym bardziej szczegółowa sieć, oczywiście. Mój okrojony przykład:

Poniedziałkowe Początki #002: Pierwsze zdanie.

 

Elegancki wystrój mieszkania psuł jedynie rozkładający się na dębowej podłodze trup.

Poniedziałki to dobre dni, żeby zaczynać. W dodatku ode mnie masz już pierwsze zdanie na rozpęd. Powodzenia.

Niedzielny Relaksik #001

Sobotnie Gierki #001: Wyzwanie Muzyczne (Sprint!)

                Włącz odtwarzacz muzyki, który posiadasz i ustaw opcję losowego wyboru utworów. Kiedy zacznie się losowo wybrana piosenka - pisz! Masz czas do jej zakończenia, żeby napisać jakąś miniaturkę.

•   Nie myśl za długo nad pomysłem - nie ma czasu!

•   Nie skupiaj się na napisaniu idealnego zdania - nie ma czasu!

•   Nie przejmuj się poprawianiem błędów i literówek - NIE MA CZASU!

  
  
  

             
               Dużym plusem tej zabawy jest wybijanie z tego bloku, który pojawia się w nas czasem, kiedy wszystko, co wymyślimy, napiszemy, wydaje nam się beznadziejne, banalne i niewarte kontynuowania. Tutaj nie ma czasu na takie problemy, a w poprawki można się bawić później, edytując tekst.

              Osobiście czasem stosuję też pewne oszustwo. Staram się zmieścić w piosence, ale jeśli w jej trakcie wciągnę się w pisanie, owszem, miniaturki, ale jednak za długiej, to puszczam piosenkę ponownie. (I ponownie, i ponownie.) Staram się jednak nie zmieniać utworu wcześniej, żeby nie uciekło mi to, co i jak chciałam napisać.

              Polecam również spróbować napisać kilka na raz, piosenka za piosenką. Piosenka się zmienia, a nie skończyłeś? Porzuć, leć następną. Będzie szło coraz lepiej, a zabawa z przeskakiwania z jednej historii w drugą jest przednia.

Piątkowe Pomoce #001: Generator Danych

 

FAKE NAME GENERATOR to jedna ze stron, na których można wygenerować szybko fikcyjne dane dla postaci.

Główne plusy to przede wszystkim fakt, że można ustawić takie informacje jak kraj czy pochodzenie imienia. Strona informuje też w jakich krajach takie imię mogłoby się pojawić. (Np. Jeśli wyszukacie Male, American, United States i wyskoczy wam Michael A. Rose, zostaniecie poinformowani, że te dane nadają się zarówno do zestawu American, jak i Hispanic.)

Drugim dużym plusem jest ilość informacji. Stronka nie tylko poda wam imię i nazwisko potencjalnej postaci, ale też numer telefonu, datę urodzenia, wzrost i multum innych danych. (Łącznie z ulubionym kolorem.)

Podstawowe minusy są też dwa. Przede wszystkim strona jest anglojęzyczna, co może być pewną barierą. Zwłaszcza w kwestii konkretnych detali, które zostały wygenerowane. Po drugie, choć można ustawić wiele różnych narodowości i grup etnicznych, szybko się zorientujecie, że dobrze mieć chociaż słabe rozeznanie w kwestii danej kultury, itd., bo inaczej możecie nazwać postać Genowefa Olszewska i upierać się, że to typowe i popularne polskie imię. Jednak trzeba przyznać, że jak na internetowy generator, to i tak wpadki tego typu nie są specjalnie częste i drastyczne.

Czwartkowe Inspiracje Obrazkowe #001

Podobno jeden obraz wyraża tysiąc słów, a ile dasz radę ponad to dopisać?

Środowe Inspiracje Słowne #001

To moja wina i mogę ją zwalić na kogo chcę!

Środowe inspiracje to nie słowa, których musisz użyć bezpośrednio, ale raczej, które mogą cię wrzucić na właściwy tor. Może przypomną ci o jednej z twoich postaci? Pomyślisz sobie, że to słowa jej z ust skradzione. A może zaczniesz rozważać, kim musiałaby być osoba, do której by to pasowało? W jakich warunkach? I tak stworzysz kogoś całkiem nowego.

Wtorkowe Charakteryzacje #001: Współlokatorzy.

Wynajmowałaś kiedyś z kimś pokój/mieszkanie? Nawet jeżeli jest to osoba, którą już znamy, to nagle poznajemy ją dużo bliżej. Czy tego chcemy, czy nie. Kiedy jednak rozmawiamy z wciąż nam obcymi potencjalnymi kandydatami na współlokatora, to mamy bardzo ograniczony czas i ilość pytań, dzięki którym musimy się zdecydować, czy da się z nimi mieszkać, czy też nie.

Spisz 5-6 pytań, które mogłabyś zadać potencjalnemu nowemu współlokatorowi, żeby jak najszybciej i jak najlepiej go poznać. A potem odpowiedz na nie jako jedna ze swoich postaci. Zamieszkałabyś z nią? ;)

Poniedziałkowe Początki #001: Pierwsze Zdanie.

Za bardzo się zmieniłem, żeby rozpoznać to miejsce.

Czasem najciężej jest zacząć, więc już nie musisz. Wykorzystaj to zdanie jako początek i brnij dalej, gdzie cię wena poniesie.