Jednym z popularnych zabiegów fabularnych jest rozpoczęcie
opowieści od scen końcowych. (Przykładem niech będzie tu choćby film Fight
Club, który rozpoczyna się sceną z finałowej konfrontacji Narratora z Tylerem
Durdenem.)
Takie rozwiązanie ma swoje plusy, przede wszystkim wciągasz
odbiorcę w sedno fabuły zanim zdążysz go znudzić wprowadzeniem. Poza tym rozpoczęcie
w ten sposób może pomóc tym z nas, którzy nigdy nie wiedzą jak zacząć, ale mają
zaplanowany dalszy ciąg i zakończenie.
Zadanie na dziś: spróbuj tak właśnie rozpocząć, zacząć swoją fabułę od opisu fragmentu zakończenia. Twój bohater
wyrusza na poszukiwania czegoś? Zacznij od sceny, kiedy to znajduje. Twój
bohater jest boleśnie przeciętną osobą, która w trakcie fabuły wpada w
tarapaty, które wciągają ją tak dalece, że aż trudno w to uwierzyć? Zacznij od
opisywania dramatycznej sceny końcowej, a potem przeskocz do początku. Kontrast
będzie dużo bardziej widoczny.
Przy używaniu tego typu zagrania musisz przede wszystkim
uważać, żeby nie powiedzieć za dużo i ilościowo, i merytorycznie.
- Ilościowo: Jeśli twój początek będzie trwał i trwał,
opisując wydarzenia finałowe, np. tak jak w drugim podanym przykładzie,
opisujesz swoją postać, w tarapatach, w środku dramatycznej sytuacji, i
zaczynasz drobiazgowo opisywać pościg policyjny, w którym bierze udział, gdzie
zmierza, co ma zamiar zrobić, itd. Sprawa się rozwleka i zarówno tobie jak i
odbiorcom jest dziwnie wrócić do wydarzeń wcześniejszych. Pamiętaj, że to ma
być zagranie wciągające czytelnika, ale wciąż mało mu mówiące. Owszem,
rozpoczynasz wydarzeniami finałowymi, ale to jest wciąż początek, a nie
zakończenie.
Jeśli wymknęło ci się to spod kontroli albo tnij boleśnie i
wróć do początków, albo pogódź się z tym, że tę historię lepiej ci się opowiada
od tego momentu i daruj sobie powroty, po prostu zacznij w samym środku akcji.
- Merytorycznie: Tak jak wspomniałam wcześniej - nie możesz
zdradzić za dużo. Jeśli zdradzisz całą pointę opowieści, musisz mieć ku temu
naprawdę dobry powód. Na przykład w zasugerowanej fabule o odnajdywaniu czegoś,
standardowo w takim zabiegu opisalibyśmy bohatera tuż na przykład przed
otworzeniem skrzyni, w której ma być to, czego poszukuje. Wtedy wciągasz trochę
odbiorcę, ale tak na prawdę nie wiele mu mówisz, bo w tej skrzyni równie dobrze
może być cel poszukiwań, co i coś kompletnie innego.
Jeżeli chcesz stworzyć opowieść o znajdywaniu jakiegoś
artefaktu, a na początku napiszesz, że zostaje znaleziony w skrzyni, w zamku
takim i takim, i jeszcze opisujesz dokładnie, że owszem został znaleziony, tak
jak to było planowane, to o czym niby będzie cała reszta fabuły? Niby da się ją
wciąż pociągnąć, pewnie, ale wielu czytelników może stracić zainteresowanie.
Wygadywania się, co do finału na samym początku trzeba używać bardzo ostrożnie.
Można, oczywiście, ale fajnie, żeby nam to coś faktycznie dawało. Np. Możesz
zacząć od opisu otwierania skrzyni i tego, że okazuje się, że w środku nic nie
ma. Kompletny zawód. A potem opisać fabułę przygód i nadziei głównego bohatera
w taki sposób, żeby czytelnicy cały czas byli rozdarci między radosnym
podekscytowaniem przygodami i pełną świadomością, że wyprawa zakończy się
fiaskiem. Można to zrobić ciekawie, ale musi to być bardzo dobrze zaplanowane i
wykonane.
Powodzenia!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz