Jedne postacie mają silne obsesje na jakimś punkcie i jest
to oczywiste, bo nie mówią o niczym innym, ale większość ludzi i postaci rzadko
ogłasza każdej nowo spotkanej osobie, co ich kręci. Warto takie rzeczy wiedzieć
o swoich postaciach, przede wszystkim dlatego, że potem możemy to ładnie
połączyć ze zdolnościami/wiedzą naszego bohatera.
Przykładowo załóżmy, że opisujemy grupkę bohaterów radzących
sobie lepiej lub gorzej podczas apokalipsy zombie. Przemierzają jakąś tajną
bazę i na ścianie znajdują napis, dajmy na to, po niemiecku. Musisz wiedzieć, kto
ten napis zrozumie i dlaczego. Oczywiście, twoja bohaterka Kasia może nagle go
przeczytać, dukając ciężko i zgadując część słów, bo miała niemiecki w liceum i
coś tam pamięta. Ale równie dobrze Anka może mówić perfekcyjnie po niemiecku,
bo jej ojciec jest Niemcem. A może Zuźka mówi w sześciu językach, bo nauka
języków obcych to jej pasja.
W zależności od tego jak duży to ma wpływ na akcję
wcześniejszą i jak ważne jest to dla postaci, musisz się orientować czy to nie
powinno zostać wspomniane wcześniej.
Pewnie, jeśli wcześniej nie było ku temu okazji czy
potrzeby, to Kasia pewnie nie opisywała swoich zmagań z językiem niemieckim w
liceum. Podejrzewam, że podczas apokalipsy zombie miała większe problemy.
Może i mogła o tym wspomnieć, kiedy wszyscy leżeli plackiem w jakimś bunkrze i
czekali na świt i gadali o szkole, znienawidzonych nauczycielach i dawnych troskach, ale jeśli takiej okazji nie było i nikt o zdolnościach Kasi nic nie
wie, to nie jest to specjalnie dziwne.
W wypadku Anki sytuacja już wymaga troszkę więcej
wyjaśnienia zwłaszcza, jeśli Anka dała się wcześniej wciągnąć w rozmowę o rodzinie. Jeśli
tematu ojca unika jak ognia i ma ku temu powód, to wciąż może swoją znajomością
niemieckiego zaskoczyć. Dajmy jej jednak ten powód, nie musimy nawet się w
niego zagłębiać, ale pokażmy, że Anka nie mówi o rodzinie w sposób chętny i
radosny.
Chodzi tutaj o to, żeby nie wyglądało to tak, że nagle stwarzamy tego
ojca Niemca, żeby sobie jakoś poradzić z tym niemieckim napisem. Nie wystarczy
sprawdzić, czy wcześniej nie napisaliśmy nic o tym, że jej ojciec jest innej
narodowości. Jeśli Anka radośnie i wylewnie opowiadała o swojej rodzinie,
zwłaszcza właśnie o ojcu, jeśli mówiła o odwiedzaniu babć, wyjazdach do dalszych krewnych itd. itp., ale nigdy nie wspomniała o tym, że od ojca nauczyła się
niemieckiego, że ojciec z Niemiec pochodzi, że ma tam rodzinę - to wydaje się
trochę dziwne i właśnie sprawia takie wrażenie, jakbyśmy te niemieckie
odgałęzienia drzewa genealogicznego Anki dorobili jej w ciągu tego jednego
paragrafu o tłumaczeniach.
Zastanów się, czy po tym ile Anka mówi o sobie,
jakich tematów unika, jak często mówi o swoich umiejętnościach - przydatnych
lub nie - powinniśmy wiedzieć, że ma ojca Niemca, który nauczył ją mówić po
niemiecku, czy też nie. Jeśli ledwo się odzywa i nie mówi nikomu o niczym - dziwne by było,
żebyśmy wiedzieli. Jeśli mówi wszystkim o wszystkim i każdy zna jej dawne
przygody i opowieści o jej rodzinie i znajomych - dziwne by było, żebyśmy nie
wiedzieli. Jeśli te zdolności językowe wymyślisz w ostatniej chwili, podczas
edycji po prostu upewnij się, że były jakoś zasygnalizowane lub był dobry
powód, żeby nie sygnalizować ich wcale.
Podobnie sytuacja wygląda w wypadku Zuźki, tylko musisz
upilnować faktów dotyczących sześciu języków. Nie pisz na przykład wcześniej
sceny podczas której wszyscy usiłują odgadnąć, co jest w jakiejś puszce, ale
nie rozumieją żadnego z napisów. Szansa jest, że Zuźka by się doczytała lub
choćby domyśliła.
Tu się pojawia kolejna kwestia: konsekwencje ich pasji. (To zabrzmiało dziwnie dramatycznie jak tytuł jakiegoś romansidła, no nie?)
To, że Zuźka zna sześć języków nie oznacza tylko, że zna
sześć języków. Oznacza to też, że ma zacięcie do uczenia się języków.
(Usłyszawszy nowy dialekt/język szybciej zacznie się w nim orientować.) Może
wyciągać wnioski z tego, co już wie. (Widząc napis w języku, którego nie zna,
jeśli zna języki choćby zbliżone - będzie się już domyślać jego treści. Np.
Może nie znać łaciny, ale między francuskim, włoskim i angielskim ma szanse
odgadnąć chociaż część tekstu.) Jeśli zna sześć języków na poziomie co najmniej
dobrym, to za pewne z kilku innych zna pewnie choćby część, a jakiegoś nowego
się już uczy. Bardzo prawdopodobne, że jest też słuchowcem. Niezbyt dalekim byłoby
przypuszczenie, że lubi podróżować lub ma jakieś inne zainteresowania, które
pozwalają jej używać języków, które zna, dzięki czemu wiedza na ich temat nie
zanika. Prędzej rozwiąże zagadkę zbudowaną wokół gry słów niż wokół logiki czy
matematycznego problemu. Dzięki zdolnościom lingwistycznym może pracować w
konkretnym miejscu i dzięki temu mieć kolejne informacje/talenty/możliwości.
Jedno hobby rzadko pozostaje zamknięte samo w sobie, jeśli
człowiek w nie głęboko wsiąknie. Zdobywając informacje na ten temat, zdobywamy
ich więcej na tematy pokrewne. (Ucząc się języka uczymy się też trochę o
kulturze danego państwa. Posiadając akwarium z rybkami słodkowodnymi, mamy też
blade pojęcie o innych. Fascynat odnawiania starych samochodów może się znać na
ogólnej budowie maszyn i silników spalinowych.) Rozwijając dane zdolności,
rozwijamy też te im towarzyszące. Mając predyspozycje do pewnych zajęć, mamy
pewne zdolności, które są bardziej uniwersalne. (Np. Miłośnik pływania
wytrenował mięśnie przydatne też do innych sytuacji, mistrz decoupage'u ma
dalece rozwinięte zdolności manualne, rysownik/malarz/itd. generalnie lepiej
odróżnia poszczególne kolory i odcienie.)
Warto wiedzieć czym nasza postać się interesuje, żeby potem
móc jej wiedzę/zdolności/predyspozycje sprytnie wykorzystać i unikać pustych
informacji w stylu Ala jest dobra w jeździe konnej, bo jest. Krótką informacją
utwierdzamy pewne fakty w danej historii, dajemy im ciągłość i zapewniamy
połączenie tego, co się dzieje w naszej fabule z życiem naszych bohaterów przed
rozpoczęciem opowieści.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz