Pomijając bardzo specyficzne opowieści, postacie generalnie nie istnieją nigdy w towarzyskiej próżni. Nawet jeśli opisujesz losy swojego bohatera na bezludnej wyspie, to skądś on się tam wziął, o kimś pamięta, za kimś tęskni, ktoś go szuka. Czasem w ferworze pisania o tym zapominamy, ale nawet jeśli mają się oni nie pojawić, dobrze jest wiedzieć z kim się nasz bohater trzyma.
Siatka znajomych to nic innego niż rozrysowanie sobie tego wszystkiego. Mniej więcej po środku pustej kartki (nowego rysunku w paincie, jak kto woli, są nawet do tego specjalne strony, jeśli sprawa robi się bardziej zawiła, ale z żadnej z nich jeszcze nie korzystałam, więc chwilowo nie będę nic polecać): wypisujemy najpierw jedną postać, od niej odprowadzamy kilka strzałek do osób, którymi jest związana. Od nich, jeżeli chcemy, kolejnych kilka.
Ja przede wszystkim używałam takich sieci, żeby zapamiętać znajomych i relacje z innymi ważnymi postaciami. Wiadomo, rodzinę jakoś łatwiej po prostu wypisać sobie w tabelce. Starałam się też nie zaznaczać wszystkich, których zna mój główny bohater. Np. Bohater A zna Postać B i Postać C, ale Postać C jest generalnie przyjacielem Postaci B, a Bohater A zna ją przede wszystkim przez Postać B. Wtedy dopisuję postać C do strzałki obok Postaci B, żeby wiedzieć jak to się potoczyło. Można też używać innych kolorów dla postaci, które główny bohater zna, pozna i nigdy nie będzie miał kontaktu z. Lub wielkością czcionki sugerować sobie jak dużo miejsca w opowieści będzie dana postać miała. Im więcej opcji tym bardziej szczegółowa sieć, oczywiście. Mój okrojony przykład:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz